Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια εκφυλιστική παθολογία των αρθρώσεων που συνοδεύεται από διεργασίες εκφυλισμού του ιστού του χόνδρου. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, η αρθρική κάψουλα, οι σύνδεσμοι, η αρθρική μεμβράνη και οι γύρω οστικές δομές εμπλέκονται επίσης στην καταστροφική διαδικασία.
Επιπολασμός οστεοαρθρίτιδας
Μεταξύ των ατόμων με οστεοαρθρίτιδα, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ηλικιωμένοι. Η ασθένεια μετά την ηλικία των 65 ετών δεν είναι μόνο η πιο συχνά διαγνωσθείσα ασθένεια των αρθρώσεων, αλλά και η κύρια αιτία απώλειας της ικανότητας για εργασία και επακόλουθης αναπηρίας. Επιπλέον, είναι κυρίως το ωραίο φύλο που αρρωσταίνει σε μεγάλη ηλικία, αν και η πλειοψηφία των νέων προσβάλλεται από άνδρες.
Η συχνότητα εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας ποικίλλει πολύ από χώρα σε χώρα. Οι λόγοι της ευρείας εξάπλωσης στα στατιστικά στοιχεία δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί.
Αιτίες και παράγοντες κινδύνου
Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια ασθένεια που μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής. Εάν δεν υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για την ανάπτυξη μιας παθολογίας, ονομάζεται πρωτογενής τύπος. Εάν είναι δυνατό να εντοπιστούν τα αίτια της οστεοαρθρίτιδας, ονομάζεται δευτερογενής τύπος.
Η δευτερογενής αρθροπάθεια μπορεί να προκληθεί από τους ακόλουθους αρνητικούς παράγοντες:
- Τραυματισμός αρθρώσεων διαφόρων ειδών (συχνές πτώσεις, διαστρέμματα, μώλωπες).
- χρόνια συγγενής δυσπλασία ιστού.
- παθολογικές αλλαγές στις μεταβολικές διεργασίες.
- διάφορα αυτοάνοσα νοσήματα.
- φλεγμονώδεις διεργασίες μη ειδικής φύσης στην περιοχή της άρθρωσης.
- ορισμένες παθολογίες του ενδοκρινικού συστήματος.
- διεργασίες του εκφυλιστικού-δυστροφικού τύπου που συμβαίνουν χρόνια.
- διάφορες ασθένειες που σχετίζονται με υπερβολική κινητικότητα των αρθρώσεων που σχετίζονται με αδύναμους συνδέσμους.
- παρουσία αιμορροφιλίας?
- φλεγμονώδεις διεργασίες συγκεκριμένου τύπου.
Εκτός από τις άμεσες αιτίες που οδηγούν στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας, υπάρχουν και προδιαθεσικοί παράγοντες που δεν προκαλούν οι ίδιοι τη νόσο, αλλά μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξής της.
Αυτά περιλαμβάνουν:
- ηλικία άνω των 55 ετών·
- η παρουσία υπερβολικού βάρους, ως αποτέλεσμα της οποίας αυξάνεται το φορτίο στις αρθρώσεις.
- Υπερβολικό άγχος σε μια άρθρωση ή μια ομάδα λόγω ακατάλληλης αθλητικής προπόνησης ή συγκεκριμένης εργασίας που απαιτεί μακρά παραμονή σε μια θέση.
- ιστορικό χειρουργικών επεμβάσεων στις αρθρώσεις.
- κληρονομικότητα;
- ορμονικές αλλαγές στο γυναικείο σώμα κατά την μετεμμηνόπαυση.
- συνεχής υποθερμία?
- Παθολογίες της σπονδυλικής στήλης που δεν αντιμετωπίζονται.
- ανεπαρκής πρόσληψη χρήσιμων μικρο- και μακροστοιχείων από τα τρόφιμα.
Μηχανισμός ανάπτυξης
Ο μηχανισμός με τον οποίο αναπτύσσεται η οστεοαρθρίτιδα είναι αρκετά γνωστός. Ο χόνδρος, ο οποίος εξασφαλίζει την κανονική επαφή μεταξύ δύο οστών, είναι φυσικά λείος, χωρίς εξογκώματα ή τραχύτητα, κάτι που βοηθά στη διατήρηση της φυσιολογικής κίνησης στις αρθρώσεις. Όταν εμφανιστεί η ασθένεια, η δομή του χόνδρου αλλάζει, γίνεται τραχύς και εμφανίζονται ελαττώματα που μειώνουν την αποτελεσματικότητα της φυσικής ολίσθησης.
Λόγω της επίκτητης ανομοιομορφίας, ο χόνδρος καταστρέφεται σταδιακά. σε άλλα σημεία αρχίζει να ασβεστοποιείται και σε άλλα αρχίζει να οστεοποιείται. Σε αυτή την περίπτωση, είναι δυνατό να διαχωριστούν μικρά σωματίδια που μπορούν να εισέλθουν στο αρθρικό υγρό και να τραυματίσουν τον περιβάλλοντα ιστό.
Καθώς η παθολογία επιδεινώνεται, η άρθρωση μπορεί να εισέλθει σε κατάσταση χρόνιου υπεξαρθρήματος, επηρεάζοντας σημαντικά την κινητική της λειτουργία.
Πτυχία
Οι γιατροί χωρίζουν την οστεοαρθρίτιδα σε τρεις βασικούς βαθμούς:
- παίρνω πτυχίο. Χαρακτηρίζεται από την απουσία σαφούς κλινικής εικόνας. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ο ασθενής μπορεί να παραπονεθεί για πόνο στην προσβεβλημένη άρθρωση, αλλά συνήθως δεν αναζητά ιατρική βοήθεια. Σε αυτή την περίπτωση, παρατηρούνται αλλαγές στη συνδεσμική-μυϊκή συσκευή και στο αρθρικό υγρό, αλλά δεν υπάρχουν ακόμη ορατές παραμορφώσεις.
- II βαθμού. Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας επιδεινώνονται. Ο πόνος περιγράφεται ως ανεκτός, αλλά εμφανίζεται τακτικά. Ο ασθενής συμβουλεύεται γιατρό γιατί παρατηρεί επιδείνωση της ποιότητας ζωής. Ένας χαρακτηριστικός ήχος τσακίσματος μπορεί να ακουστεί στην προσβεβλημένη άρθρωση. Παρατηρούνται αλλαγές στις γειτονικές μυϊκές δομές επειδή διαταράσσεται η αγωγιμότητα των νεύρων.
- III. Βαθμός. Χαρακτηρίζεται από έντονα συμπτώματα. Ο αρθρικός χόνδρος είναι πολύ λεπτός και μπορεί να περιέχει κύστεις, ασβεστοποίηση ή οστεοποίηση. Οι σύνδεσμοι γίνονται πιο κοντοί, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένη κινητικότητα στην πληγείσα περιοχή, η οποία συνοδεύεται από περιορισμό λόγω έντονης φλεγμονώδους διαδικασίας. Ο μεταβολισμός του περιβάλλοντος ιστού υποφέρει, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μυϊκή δυστροφία.
Σε κάθε περίπτωση, ο ασθενής χρειάζεται να διευκρινιστεί η διάγνωση από τον θεράποντα ιατρό. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της πορείας της νόσου, η οποία χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενα στάδια ύφεσης και έξαρσης που αντικαθιστούν το ένα το άλλο.
Πόνος λόγω ασθένειας
Ο πόνος που σχετίζεται με την οστεοαρθρίτιδα είναι το πιο κοινό παράπονο με το οποίο οι ασθενείς επισκέπτονται γιατρό. Χαρακτηριστικό τους χαρακτηριστικό είναι η σχέση τους με την ώρα της ημέρας, τον καιρό και τη φυσική δραστηριότητα.
Στους περισσότερους ασθενείς, ο πόνος επιδεινώνεται με το περπάτημα, το τρέξιμο ή άλλες σωματικές δραστηριότητες που στοχεύουν την προσβεβλημένη άρθρωση. Μόλις σταματήσει η καταπόνηση, ο πόνος σταδιακά μειώνεται. Η ανάπτυξή τους εξηγείται από το γεγονός ότι ο χόνδρος δεν μπορεί πλέον να εκπληρώσει τις λειτουργίες απορρόφησης κραδασμών.
Η ενόχληση εμφανίζεται πιο συχνά τη νύχτα ως αποτέλεσμα της συμφόρησης αίματος στις φλέβες. Ένας άλλος λόγος είναι η αύξηση της ενδοοστικής πίεσης κατά την περίοδο αυτή.
Ένα από τα σημαντικότερα διαγνωστικά κριτήρια είναι η παρουσία του λεγόμενου αρχικού πόνου, ο οποίος ενοχλεί τον ασθενή ακριβώς όταν έχει μόλις ξεκινήσει την ενεργό κίνηση. Ο αρχικός πόνος συνήθως υποχωρεί καθώς η σωματική δραστηριότητα συνεχίζεται. Η εμφάνισή τους εξηγείται από την παρουσία αρθρικών εναποθέσεων (detritus) που ερεθίζουν τις νευρικές απολήξεις. Μόλις αφαιρεθούν αυτές οι εναποθέσεις από τα νεύρα, ο πόνος εξαφανίζεται.
Συμπτώματα
Εκτός από τον πόνο, οι γιατροί εντοπίζουν και άλλα σημάδια αρθροπάθειας που μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία παθολογίας.
Αυτά περιλαμβάνουν:
- Η εμφάνιση ενός πονεμένου και τραχιού ήχου. Ο πόνος εμφανίζεται κυρίως όταν ένα άτομο έχει υποφέρει από υποθερμία. Αρχικά, ο ήχος άλεσης είναι ελάχιστα αντιληπτός στην ακοή σας, αλλά καθώς η ασθένεια εξελίσσεται χωρίς θεραπεία, γίνεται ακουστός στους γύρω σας.
- Μειωμένη ικανότητα κίνησης. Στο πρώιμο στάδιο ανάπτυξης της παθολογίας, δεν υπάρχει έκπτωση της κινητικότητας. Ωστόσο, όσο περισσότερο η νόσος παραμένει χωρίς θεραπεία, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο περιορισμός της κίνησης στην άρθρωση. Αυτό εξηγείται από τη στένωση του χώρου της άρθρωσης και τους σπασμούς των γειτονικών μυϊκών δομών.
- παραμόρφωση της άρθρωσης. Είναι χαρακτηριστικό του όψιμου σταδίου της οστεοαρθρίτιδας, αλλά και σημαντικός δείκτης της εξέλιξης της νόσου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η θεραπεία της νόσου είναι ήδη πολύ δύσκολη.
Ποιος γιατρός αντιμετωπίζει την οστεοαρθρίτιδα;
Ποιος θεραπεύει την οστεοαρθρίτιδα; Στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία πραγματοποιείται από πολλούς ειδικούς ταυτόχρονα. Αρχικά, ζητείται η γνώμη ενός αρθρολόγου - ειδικού στις αρθρώσεις. Επιπλέον, ο ασθενής πρέπει επίσης να δει έναν ορθοπεδικό. Εάν η ασθένεια είναι αποτέλεσμα φλεγμονώδους διαδικασίας, συνιστάται επίσης επίσκεψη σε ρευματολόγο.
Εάν είναι απαραίτητο, μπορούν να κληθούν επιπλέον ειδικοί κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας. Τις περισσότερες φορές πρέπει να καταφύγετε στις υπηρεσίες τραυματιολόγων, φυσιοθεραπευτών, θεραπευτών μασάζ και χειρουργών.
Διάγνωση
Η θεραπεία της αρθρώσεως της άρθρωσης ξεκινά μόνο αφού επιβεβαιωθεί η διάγνωση και διαπιστωθεί ο βαθμός της παθολογίας. Αρχικά, ο γιατρός ερωτά τον ασθενή λεπτομερώς και κάνει μια εξέταση. Η παρουσία χαρακτηριστικών παραπόνων και παραμορφώσεων υποδηλώνει την παρουσία της νόσου.
Μια υποχρεωτική μέθοδος επιβεβαίωσης της διάγνωσης είναι η ακτινογραφία της προσβεβλημένης άρθρωσης. Εάν η ασθένεια έχει επηρεάσει το γόνατο, λαμβάνεται μια φωτογραφία του γόνατος. Εάν η παθολογία ανιχνευθεί στο χέρι, γίνεται στοχευμένη αναζήτηση εκεί για σημάδια ακτίνων Χ της νόσου.
Η διάγνωση με ακτίνες Χ δεν παρέχει πάντα επαρκή αποτελέσματα για τη διάγνωση του ασθενούς. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να σταλεί για μαγνητική τομογραφία (αυτό καθιστά δυνατή την αξιολόγηση της κατάστασης των μαλακών ιστών και τη συμμετοχή τους στην παθολογική διαδικασία) ή CT (αυτό καθιστά δυνατή την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την κατάσταση των οστών και των χόνδρινων δομών, καθώς και τη συμμετοχή γειτονικών ανατομικών σχηματισμών στην παθολογική διαδικασία).
Θεραπεία
Πώς αντιμετωπίζεται η αρθροπάθεια των αρθρώσεων; Η επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής τεχνικής εξαρτάται από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και το στάδιο της νόσου.
Ο γιατρός επιλέγει το θεραπευτικό σχήμα αφού αξιολογήσει τη γενική κατάσταση του ασθενούς και την πορεία της νόσου. Χρησιμοποιούνται τόσο συντηρητικές όσο και χειρουργικές μέθοδοι θεραπείας.
Φαρμακευτική αγωγή
Πώς να αντιμετωπίσετε τη νόσο εάν είναι προτιμότερο να μην υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση αλλά να χρησιμοποιήσετε φάρμακα;
Η συντηρητική θεραπεία είναι κατάλληλη μόνο για ασθενείς σε πρώιμο στάδιο σχηματισμού παθολογίας και περιλαμβάνει τη χρήση τριών κύριων ομάδων φαρμάκων:
- Γλυκοκορτικοστεροειδή– Στην κοιλότητα της άρθρωσης εγχέονται ορμονικά φάρμακα, τα οποία ανακουφίζουν αποτελεσματικά τη φλεγμονώδη διαδικασία κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης.
- μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, που χρησιμοποιούνται κυρίως ως ενέσεις και εγχέονται σε μύες κοντά στην άρθρωση ή απευθείας σε φλέβα. Αλλά οι γιατροί μπορούν επίσης να συστήσουν δισκία, αν και αυτή η επιλογή λήψης ΜΣΑΦ είναι ανεπιθύμητη λόγω της αρνητικής επίδρασης στη γαστρεντερική οδό.
- Χονδροπροστατευτικά – Τα φάρμακα αυτής της ομάδας μπορούν να μειώσουν τις καταστροφικές διεργασίες του χόνδρινου ιστού και να προάγουν την αναγέννηση. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στα αρχικά στάδια ανάπτυξης της νόσου.
Χειρουργική
Πώς μπορείτε να θεραπεύσετε την οστεοαρθρίτιδα εάν η ασθένεια βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο; Σε αυτή την περίπτωση, η συντηρητική θεραπεία είναι αναποτελεσματική και οι γιατροί μπορούν να συστήσουν μόνο χειρουργική επέμβαση στον ασθενή.
Στις μέρες μας η ενδοπροσθετική γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η πραγματική άρθρωση αντικαθίσταται από μια πρόθεση που αναλαμβάνει όλες τις λειτουργίες μιας υγιούς άρθρωσης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, προσφέρονται επιλογές παρηγορητικής θεραπείας, κύριος στόχος των οποίων είναι η μείωση του φορτίου στις αρθρικές επιφάνειες.
Άσκηση
Στα αρχικά στάδια της νόσου, αντιμετωπίζεται όχι μόνο με φαρμακευτική αγωγή, αλλά και με φυσικοθεραπεία. Η σωματική δραστηριότητα είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό βήμα που βοηθά στη διατήρηση της λειτουργικότητας των αρθρώσεων και μειώνει την πιθανότητα περαιτέρω εξέλιξης της νόσου.
Ανάλογα με τη σοβαρότητα της παθολογίας και τα ατομικά χαρακτηριστικά του ασθενούς, το σετ ασκήσεων επιλέγεται ξεχωριστά. Ο γιατρός πρέπει να λάβει υπόψη τη θέση της αρθρώσεως, η οποία επιτρέπει την αποτελεσματικότερη θεραπεία του προσβεβλημένου ιστού.
Δεν συνιστάται η αυτομελέτη χωρίς ιατρική επίβλεψη, ειδικά στην αρχική φάση. Οι ασκήσεις πρέπει να επιλέγονται έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο απαλές, χωρίς απότομες κινήσεις.
Τα μαθήματα άσκησης θεραπείας είναι αποτελεσματικά μόνο εάν ο ασθενής αφιερώνει λίγο χρόνο κάθε μέρα στην εκτέλεση του συνιστώμενου συμπλέγματος.
Παραδοσιακές μέθοδοι
Πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα αρνούνται να λάβουν φάρμακα ή να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση μέχρι το τέλος. Σε αυτή την περίπτωση, εναλλακτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα φαρμάκων.
Τα φυτά που χρησιμοποιούνται πιο συχνά στη θεραπεία είναι:
- Kalanchoe;
- Τζίντζερ;
- Χρένο;
- φύλλο δάφνης?
- Σκόρδο;
- Κανέλα;
- αλογοουρά και άλλα.
Εφαρμόζονται στην πληγείσα περιοχή με τη μορφή βαμμάτων, αφεψημάτων και καταπλασμάτων. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι η πλήρης θεραπεία της νόσου είναι αδύνατη χρησιμοποιώντας μόνο συνταγές στο σπίτι. Είναι καλύτερο όταν η παραδοσιακή θεραπεία συνδυάζεται με την παραδοσιακή ιατρική.
Πρόληψη
Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε την πιθανότητα οστεοαρθρίτιδας καθώς μεγαλώνετε; Απλά μέτρα πρόληψης είναι διαθέσιμα σε όλους.
Συνιστάται:
- καθημερινή μέτρια σωματική δραστηριότητα: περπάτημα, ποδήλατο, απλές ασκήσεις ως σωματική δραστηριότητα κ.λπ.
- Συμμόρφωση με τις βασικές αρχές μιας υγιεινής διατροφής: τρώτε συχνά, αλλά σταδιακά, αποφεύγετε το γρήγορο φαγητό, την υπερκατανάλωση τροφής, τα βαριά και λιπαρά τρόφιμα, τρώτε πολλά μπαχαρικά.
- Έλεγχος βάρους: Η αύξηση βάρους οδηγεί σε αυξημένη πίεση στις αρθρώσεις, η οποία μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας.
- έγκαιρη θεραπεία χρόνιων ασθενειών που οδηγούν σε μεταβολικές διαταραχές.
- η χρήση συμπλεγμάτων βιταμινών-μετάλλων όταν η ποσότητα των θρεπτικών συστατικών που παρέχεται μέσω των τροφίμων θεωρείται ανεπαρκής.
Η διαφορά μεταξύ αρθρίτιδας και οστεοαρθρίτιδας
Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την αρθρίτιδα και την οστεοαρθρίτιδα λόγω της ομοιότητας στον ήχο. Ωστόσο, πρόκειται για εντελώς διαφορετικές ασθένειες.
Αρθρίτιδα δεν ονομάζεται δυστροφία και εκφύλιση του αρθρικού ιστού, αλλά κάθε φλεγμονώδης αντίδραση που μπορεί να αναπτυχθεί στην κοιλότητα της άρθρωσης, ανεξάρτητα από την αιτία της. Η φλεγμονή επηρεάζει συχνότερα όχι μόνο την άρθρωση, αλλά και τους μύες και τις δομές των οστών και των συνδέσμων που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτήν. Ο πόνος της αρθρίτιδας δεν σχετίζεται με τη σωματική δραστηριότητα. Μπορεί επίσης να ενοχλήσει τον ασθενή σε ηρεμία και να μην υπάρχει καθόλου τσούξιμο στις αρθρώσεις.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι αδύνατο να διακριθεί ανεξάρτητα η αρθρίτιδα από την αρθροπάθεια, καθώς το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος και οι ασθενείς σπάνια έχουν μια ιδέα για τα χαρακτηριστικά κάθε παθολογίας.
Είναι καλύτερο να αναθέσετε τη δημιουργία μιας ακριβούς διάγνωσης στον θεράποντα ιατρό, ώστε να μην κάνετε λάθος στην περαιτέρω θεραπεία και πρόληψη της νόσου.
Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια σοβαρή ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία εάν ο ασθενής δεν αναζητήσει έγκαιρα ιατρική βοήθεια. Στα πρώτα σημάδια της ασθένειας, συνιστάται να επικοινωνήσετε με έναν ειδικό ώστε να επιβεβαιώσει τη διάγνωση και να επιλέξει τη βέλτιστη θεραπεία.
Εάν καταφέρετε να εντοπίσετε την ασθένεια σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, πιθανότατα μπορείτε να το κάνετε χωρίς χειρουργική επέμβαση και να περιοριστείτε μόνο στη συντηρητική θεραπεία.